Το 1936 η Αμερική ήταν ακόμα μέσα στη Μεγάλη Ύφεση. Από τις δεκάδες κατασκευαστές μοτοσυκλετών των αρχών του αιώνα είχαν μείνει μόνο δύο σοβαροί: η Harley-Davidson και η Indian. Και η Harley, αντί να κάνει περικοπές, πήρε ένα τεράστιο ρίσκο. Έφτιαξε από την αρχή έναν καινούργιο κινητήρα. Οι αμερικανοί μοτοσυκλετιστές τον ονόμασαν Knucklehead, και αυτός ο κινητήρας όρισε την εικόνα της Harley για τα επόμενα ενενήντα χρόνια.
Φωτογραφία: Michael Barera / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0
Γιατί «Knucklehead»
Η Harley ποτέ δεν τον ονόμασε έτσι. Η επίσημη ονομασία ήταν «Model E» και «EL» για την πιο δυνατή έκδοση. Αλλά αν κοιτάξετε τον κινητήρα από το πλάι, τα καπάκια των βαλβίδων πάνω στις κεφαλές, με τις στρογγυλές βίδες, μοιάζουν με τις αρθρώσεις (knuckles) μιας σφιγμένης γροθιάς. Το όνομα κόλλησε, και από τότε όλοι οι κινητήρες της Harley έχουν παρατσούκλι: Panhead, Shovelhead, Evolution.
Τι είχε καινούργιο
Μέχρι τότε οι μεγάλοι V-twin της Harley είχαν πλευρικές βαλβίδες (flathead), μια απλή αλλά όχι ιδιαίτερα αποδοτική σχεδίαση. Ο Knucklehead είχε κεφαλές με επικεφαλής βαλβίδες (OHV), κάτι που του έδινε πολύ περισσότερη δύναμη από τον ίδιο όγκο. Τα 61 κυβικά ίντσες (περίπου 1.000 κ.εκ.) έβγαζαν γύρω στους 40 ίππους στην EL, σχεδόν το διπλάσιο από τα παλιά flathead ίδιου μεγέθους.
Φωτογραφία: Michael Barera / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0
Είχε επίσης κλειστό σύστημα λίπανσης που ανακύκλωνε το λάδι, ενώ τα προηγούμενα μοντέλα το «έκαιγαν» σιγά-σιγά. Κιβώτιο τεσσάρων ταχυτήτων, ρεζερβουάρ σε σχήμα σταγόνας με τα όργανα πάνω του (το γνωστό «tombstone» κοντέρ) και μια σιλουέτα που, αν τη δείτε σήμερα, θα πείτε αμέσως «Harley». Το 1941 ήρθε και η έκδοση των 74 κυβικών ιντσών (1.200 κ.εκ.), η FL.
Το ρεκόρ του Joe Petrali
Για να αποδείξει τι μπορεί να κάνει ο νέος κινητήρας, η Harley έστειλε το 1937 τον αγωνιζόμενο Joe Petrali στην παραλία της Daytona, στη Φλόριντα, με μια ειδικά προετοιμασμένη EL. Ο Petrali έπιασε 136,183 μίλια την ώρα, περίπου 219 χλμ/ώρα, και έκανε τη Harley κατόχο του αμερικανικού ρεκόρ ταχύτητας. Για μια εταιρεία που μέχρι τότε θεωρούνταν «αργή αλλά αξιόπιστη», ήταν τεράστια διαφήμιση.
Μετά τον πόλεμο: bobbers και choppers
Η παραγωγή του Knucklehead κράτησε ως το 1947 και στη θέση του ήρθε ο Panhead. Η πραγματική του δόξα όμως ήρθε μετά. Οι Αμερικανοί στρατιώτες που γύρισαν από τον πόλεμο αγόραζαν μεταχειρισμένες Knucklehead, έβγαζαν ό,τι περιττό είχαν (φτερά, φώτα, σακίδια), κόνταιναν το πίσω φτερό και τις έκαναν πιο ελαφριές και γρήγορες. Έτσι γεννήθηκαν τα «bobbers», και από αυτά, μια γενιά αργότερα, τα «choppers».
Φωτογραφία: Dave_S. from Witney, England / Wikimedia Commons, CC BY 2.0
Knucklehead σήμερα
Σήμερα οι αυθεντικές Knucklehead είναι από τις πιο ακριβές αμερικανικές κλασικές μοτοσυκλέτες, και ειδικά το 1936 έχει ιδιαίτερη αξία γιατί ήταν η πρώτη χρονιά και είχε αρκετές λεπτομέρειες που άλλαξαν μετά. Υπάρχουν πολλές αναπαραγωγές κινητήρων και ανταλλακτικών, που είναι καλό για όσους θέλουν να οδηγούν, αλλά κάνει τη ζωή δύσκολη σε όποιον ψάχνει αυθεντικό κομμάτι. Αν βρείτε ποτέ μία, ζητήστε ιστορικό, ελέγξτε τους αριθμούς του κινητήρα (ξεκινούν από τη χρονιά, π.χ. «36EL») και, αν μπορείτε, πάρτε μαζί κάποιον που ξέρει.
P.Kefalas
Photo Credits: Michael Barera (Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0) · Michael Barera (Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0) · Dave_S. from Witney, England (Wikimedia Commons, CC BY 2.0)