Στα τέλη της δεκαετίας του ’50, ο Enzo Ferrari πουλούσε αυτοκίνητα δρόμου κυρίως για να πληρώνει τους αγώνες. Ήξερε όμως ότι υπήρχε ένας μικρός κύκλος πελατών, πλούσιοι βιομήχανοι, πρίγκιπες και αστέρες, που ήθελαν κάτι πάνω από μια απλή Ferrari. Γι’ αυτούς έφτιαξε τη σειρά America και Superamerica. Η 400 Superamerica, που παρουσιάστηκε το 1959, ήταν ίσως η πιο ωραία από όλες.
Φωτογραφία: ravas51 / Wikimedia Commons, CC BY-SA 2.0
Τι σημαίνει το «400»
Στις περισσότερες Ferrari εκείνης της εποχής, ο αριθμός στο όνομα έδειχνε τον όγκο ενός κυλίνδρου σε κυβικά εκατοστά. Η 400 είναι εξαίρεση. Ο V12 της είχε συνολικά 3.967 κ.εκ., δηλαδή περίπου 330 ανά κύλινδρο, και η Ferrari την ονόμασε «400» για να θυμίζει τα 4 λίτρα της. Ήταν ο γνωστός V12 του Gioachino Colombo, μεγαλωμένος, με περίπου 340 ίππους.
Αυτό ήταν μια σημαντική αλλαγή. Οι προηγούμενες Superamerica είχαν τον μεγαλύτερο και βαρύτερο V12 του Aurelio Lampredi. Ο Colombo ήταν πιο μικρός, πιο ελαφρύς και πιο πρόθυμος να ανεβάσει στροφές. Η 400 ήταν επίσης από τις πρώτες Ferrari δρόμου με δισκόφρενα και στους τέσσερις τροχούς.
Ραμμένη στα μέτρα του πελάτη
Δεν υπήρχαν δύο ίδιες 400 Superamerica. Τα περισσότερα αμαξώματα τα έφτιαξε η Pininfarina, σε κουπέ και κάμπριο, αλλά κάθε πελάτης ζητούσε τις δικές του λεπτομέρειες: χρώματα, φανάρια, εσωτερικό, ακόμη και τη γραμμή της οροφής. Η πιο γνωστή εκδοχή είναι το «Coupé Aerodinamico», με χαμηλή, μακριά μύτη και οροφή που κατεβαίνει απαλά ως την ουρά.
Φωτογραφία: Rex Gray / Wikimedia Commons, CC BY 2.0
Ο Gianni Agnelli, το αφεντικό της Fiat και ένας από τους πιο κομψούς άντρες της Ιταλίας, είχε μία από τις πρώτες. Άλλοι ιδιοκτήτες ήταν βιομήχανοι, αριστοκράτες και πλούσιοι Αμερικανοί συλλέκτες. Το 1962 το μεταξόνιο μεγάλωσε, για να υπάρχει λίγος περισσότερος χώρος μέσα, και το αυτοκίνητο έγινε ακόμα πιο άνετο για μεγάλα ταξίδια.
Ένα αυτοκίνητο για ταξίδια, όχι για πίστα
Η 400 Superamerica δεν είχε σχεδιαστεί για αγώνες. Ήταν ένα γρήγορο, πολυτελές αυτοκίνητο για να διασχίζεις την Ευρώπη με 200 χλμ/ώρα, από το Μιλάνο στο Μονακό και από εκεί στο Παρίσι. Οι τελικές ταχύτητες που ανέφερε η Ferrari ήταν πάνω από 250 χλμ/ώρα, κάτι εξαιρετικό για την εποχή. Ήταν όμως και πανάκριβη: κόστιζε πολύ περισσότερο από μια απλή Ferrari 250 GT.
Φωτογραφία: Rex Gray / Wikimedia Commons, CC BY 2.0
Σπανιότερη από τη 250 GTO
Μέχρι το 1964, όταν τη διαδέχτηκε η 500 Superfast, είχαν φτιαχτεί μόνο περίπου 47 αυτοκίνητα 400 Superamerica. Είναι δηλαδή περίπου όσο σπάνια είναι η θρυλική 250 GTO. Σήμερα εμφανίζονται σπάνια σε δημοπρασίες και πωλούνται για πολλά εκατομμύρια ευρώ.
Η 400 Superamerica δείχνει μια πλευρά της Ferrari που συχνά ξεχνάμε. Πριν γίνει σύμβολο ταχύτητας και κόκκινων αγωνιστικών, η Ferrari ήταν και ένας ράφτης πολυτέλειας. Και λίγα αυτοκίνητα το δείχνουν πιο καθαρά.
P.Kefalas