Στη δεκαετία του ’50, στους δρόμους γύρω από το Λονδίνο, υπήρχε ένα παιχνίδι. Έβαζες ένα δίσκο στο jukebox του καφέ, έβγαινες έξω, ανέβαινες στη μοτοσυκλέτα και έπρεπε να πας ως ένα σημείο και να γυρίσεις πριν τελειώσει το τραγούδι. Το έλεγαν «record racing». Και αν ήθελες να κερδίσεις, η μοτοσυκλέτα που ήθελες ήταν μία: η BSA Gold Star.
Φωτογραφία: Tony Hisgett from Birmingham, UK / Wikimedia Commons, CC BY 2.0
Ένα χρυσό αστέρι στο πέτο
Το όνομα έχει μια ωραία ιστορία. Στην πίστα του Brooklands, στην Αγγλία, όποιος έκανε γύρο με μέση ταχύτητα πάνω από 100 μίλια την ώρα σε αγώνα έπαιρνε ένα μικρό χρυσό αστέρι για το πέτο. Το 1937 ο αναβάτης Wal Handley το κέρδισε με μια BSA Empire Star 500. Η BSA, που ήξερε από μάρκετινγκ, έβγαλε την επόμενη χρονιά ένα σπορ μοντέλο και το ονόμασε Gold Star.
Ο πόλεμος σταμάτησε την ιστορία για λίγο. Μετά το 1945 η BSA, τότε η μεγαλύτερη κατασκευάστρια μοτοσυκλετών στον κόσμο, έβγαλε νέες γενιές Gold Star, με κωδικούς ZB, BB, CB, DB και τελικά την πιο διάσημη, την DBD34 του 1956.
Τόσο καλή που κατάργησε έναν αγώνα
Στο νησί του Man, εκτός από τους μεγάλους αγώνες TT, υπήρχε ο Clubman’s TT, ένας αγώνας για μοτοσυκλέτες δρόμου που μπορούσε να αγοράσει ο καθένας. Στα ’50s η Gold Star κυριάρχησε τόσο πολύ που σχεδόν όλη η εκκίνηση ήταν BSA. Στον αγώνα των 350 κυβικών του 1955, οι 33 από τους 37 που πήραν την εκκίνηση οδηγούσαν Gold Star. Οι διοργανωτές κατάλαβαν ότι ο αγώνας είχε χάσει το νόημά του, και μετά το 1956 ο Clubman’s TT σταμάτησε.
Φωτογραφία: SG2012 / Wikimedia Commons, CC BY 2.0
Η DBD34 είχε μονοκύλινδρο κινητήρα 500 κυβικών με γύρω στους 40 ίππους, καρμπιρατέρ Amal GP χωρίς φίλτρο αέρα, κιβώτιο με κοντές σχέσεις, τιμόνι «clip-on» χαμηλά πάνω στο πιρούνι και εξάτμιση που ανέβαινε προς τα πίσω. Είχε όμως και ένα χαρακτηριστικό που δεν φαίνεται σε φωτογραφία: τον ήχο. Στο ρελαντί, η εξάτμιση και η εισαγωγή κάνουν ένα ιδιαίτερο «τιτίβισμα» που οι Άγγλοι λένε «Goldie twitter». Όποιος το άκουσε μία φορά, το αναγνωρίζει για πάντα.
Το σύμβολο των café racers
Η Gold Star δεν ήταν άνετη. Στην πόλη ήταν σχεδόν αδύνατη: το κιβώτιο αγώνων έκανε την πρώτη πολύ ψηλή, το καρμπιρατέρ ήθελε τέχνη στο γκάζι και η οδήγηση στο χαμηλό τιμόνι κούραζε. Αλλά αυτό ακριβώς αγαπούσαν οι νεαροί του Ace Cafe και των άλλων καφέ στους μεγάλους δρόμους του Λονδίνου. Ήταν μια μηχανή αγώνων με πινακίδα, και αυτή η ιδέα γέννησε όλη την κουλτούρα των café racers.
Φωτογραφία: Craig Howell from San Carlos, CA, USA / Wikimedia Commons, CC BY 2.0
Ο ίδιος κινητήρας, με άλλες ρυθμίσεις, κέρδισε αγώνες scrambles, trial και dirt track στην Αμερική. Λίγες μοτοσυκλέτες στην ιστορία ήταν τόσο καλές σε τόσο διαφορετικά πράγματα.
Το τέλος και η αξία σήμερα
Η παραγωγή σταμάτησε το 1963. Ο μονοκύλινδρος ήταν ακριβός στην κατασκευή, οι δικύλινδροι ήταν πιο εύκολοι στην οδήγηση και η BSA ήθελε να εστιάσει σε αυτούς. Σήμερα μια αυθεντική DBD34 Clubman’s είναι από τις πιο αναζητημένες βρετανικές κλασικές. Επειδή όμως πολλές Gold Star έχουν μετατραπεί σε «Clubman» από απλές εκδόσεις, ο έλεγχος των αριθμών (ο κινητήρας πρέπει να έχει το γράμμα «GS» στον αριθμό) είναι απαραίτητος πριν δώσετε χρήματα.
P.Kefalas
Photo Credits: Tony Hisgett from Birmingham, UK (Wikimedia Commons, CC BY 2.0) · SG2012 (Wikimedia Commons, CC BY 2.0) · Craig Howell from San Carlos, CA, USA (Wikimedia Commons, CC BY 2.0)