Πριν από τη Miura, τα πιο γρήγορα αυτοκίνητα δρόμου είχαν τον κινητήρα μπροστά. Οι αγωνιστικές είχαν αρχίσει να τον βάζουν στη μέση, πίσω από τον οδηγό, αλλά κανείς δεν είχε τολμήσει να το κάνει σε ένα πολυτελές αυτοκίνητο για τον δρόμο. Η Lamborghini το έκανε το 1966, και ο κόσμος του αυτοκινήτου δεν ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος. Πολλοί λένε ότι με τη Miura γεννήθηκε η λέξη «supercar».

Lamborghini Miura P400 του 1967, από την πρώτη σειρά παραγωγής.
Lamborghini Miura P400 του 1967, από την πρώτη σειρά παραγωγής.
Φωτογραφία: MrWalkr / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

Ένα πλαίσιο που φτιάχτηκε τα βράδια

Η Miura ξεκίνησε σχεδόν κρυφά. Τρεις νέοι άνθρωποι της Lamborghini, ο μηχανικός Gian Paolo Dallara, ο συνεργάτης του Paolo Stanzani και ο Νεοζηλανδός οδηγός δοκιμών Bob Wallace, δούλευαν στον ελεύθερο χρόνο τους πάνω σε ένα πλαίσιο με τον κινητήρα στη μέση. Ο Ferruccio Lamborghini ήθελε κυρίως ήσυχα, άνετα GT, όχι αγωνιστικά. Τον έπεισαν όμως ότι ένα τέτοιο αυτοκίνητο θα ήταν η καλύτερη διαφήμιση για τη νέα του εταιρεία.

Το γυμνό πλαίσιο, χωρίς αμάξωμα, παρουσιάστηκε στην έκθεση του Τορίνο το 1965. Παρότι δεν είχε καν αμάξωμα, πελάτες άφησαν προκαταβολές. Για το αμάξωμα η Lamborghini απευθύνθηκε στη Bertone, όπου ο 27χρονος Marcello Gandini σχεδίασε ένα από τα πιο όμορφα αυτοκίνητα όλων των εποχών.

Ο V12 στα πλάγια

Για να χωρέσει ο μεγάλος V12 των 3,9 λίτρων στη μέση χωρίς να γίνει το αυτοκίνητο τεράστιο, οι μηχανικοί τον τοποθέτησαν εγκάρσια, με το κιβώτιο ταχυτήτων ενσωματωμένο από κάτω, στο ίδιο κάρτερ. Ήταν μια λύση που θύμιζε το Mini, αλλά σε αυτοκίνητο με 350 ίππους. Η Miura P400 παρουσιάστηκε στη Γενεύη το 1966 και προκάλεσε αίσθηση.

Μια Miura P400 με ανοιχτά τα μπροστινά και πίσω καπό. Ο V12 κάθεται εγκάρσια πίσω από τους επιβάτες.
Μια Miura P400 με ανοιχτά τα μπροστινά και πίσω καπό. Ο V12 κάθεται εγκάρσια πίσω από τους επιβάτες.
Φωτογραφία: MrWalkr / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

Το όνομα το διάλεξε ο ίδιος ο Ferruccio, που ήταν Ταύρος στο ζώδιο και λάτρευε τις ταυρομαχίες. Το Miura ήταν το όνομα ενός διάσημου Ισπανού εκτροφέα ταύρων. Από τότε σχεδόν όλες οι Lamborghini πήραν ονόματα από ταύρους ή από την ταυρομαχία.

P400, S και SV

Η πρώτη Miura είχε και αδυναμίες. Σε μεγάλες ταχύτητες η μύτη ελάφραινε, και η ζέστη από τον κινητήρα έφτανε στην καμπίνα. Η Lamborghini τη βελτίωνε συνεχώς. Το 1969 ήρθε η P400 S, με λίγο περισσότερη δύναμη και καλύτερο εσωτερικό. Το 1971 η P400 SV, με 385 ίππους, φαρδύτερους πίσω τροχούς και χωρίς τις χαρακτηριστικές «βλεφαρίδες» γύρω από τα φανάρια. Η SV θεωρείται η πιο ολοκληρωμένη Miura.

Η Miura SV, η τελευταία και πιο δυνατή εκδοχή, χωρίς τις «βλεφαρίδες» γύρω από τα φανάρια.
Η Miura SV, η τελευταία και πιο δυνατή εκδοχή, χωρίς τις «βλεφαρίδες» γύρω από τα φανάρια.
Φωτογραφία: Vllmtt / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

Το τέλος και ο θρύλος

Η παραγωγή σταμάτησε το 1973, μετά από περίπου 760 αυτοκίνητα, για να έρθει η Countach. Η Miura έγινε σταρ και στον κινηματογράφο: στην αρχή της ταινίας «The Italian Job» του 1969, μια πορτοκαλί Miura ανεβαίνει τις στροφές των Άλπεων με τη μουσική να παίζει, σε μία από τις πιο ωραίες σκηνές αυτοκινήτου που γυρίστηκαν ποτέ.

Σήμερα η Miura είναι από τα πιο ακριβά κλασικά αυτοκίνητα, και κάθε supercar με κινητήρα στη μέση, από τη Ferrari μέχρι τη McLaren, της χρωστάει κάτι. Ήταν η πρώτη που τόλμησε.

P.Kefalas

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *