Alfa Romeo Giulia GT (Bertone): Το κουπέ που έμαθε στον κόσμο να αγαπάει την Alfa

Στο site έχω γράψει για τη Montreal, που είναι η «ακριβή» Alfa της δεκαετίας του ’70. Το αυτοκίνητο όμως που έκανε πραγματικά τον κόσμο να ερωτευτεί τη μάρκα ήταν πιο απλό και πιο προσιτό: τα κουπέ της σειράς 105, που όλοι τα λέμε απλά «Giulia GT» ή «GTV». Αν έχετε δει ποτέ ένα στον δρόμο, ξέρετε ότι είναι δύσκολο να μην γυρίσετε να το κοιτάξετε. Αν έχετε οδηγήσει ποτέ ένα, ξέρετε ότι είναι ακόμα πιο δύσκολο να το επιστρέψετε.

Ένας νέος σχεδιαστής με όνομα Giugiaro

Το σχέδιο είναι έργο του Giorgetto Giugiaro, που τότε δούλευε στη Bertone και ήταν μόλις στα είκοσι κάτι. Ήταν από τις πρώτες μεγάλες του δουλειές, πολύ πριν γίνει ο άνθρωπος πίσω από το Golf Mk1 και το DeLorean. Το Sprint GT είχε μια ισορροπία ανάμεσα σε γυαλί και μέταλλο που τότε ήταν καινούργια: λεπτές κολόνες, μεγάλα τζάμια, μια καμπίνα που μοιάζει να «αιωρείται» πάνω από το αμάξωμα, και τα φανάρια ενσωματωμένα στη μάσκα.

Το πιο χαρακτηριστικό του στοιχείο είναι αυτό που οι Ιταλοί λένε scalino, «σκαλοπάτι». Το μπροστινό άκρο του καπό σταματάει λίγο πιο ψηλά από τη μάσκα, και σχηματίζει ένα μικρό σκαλί. Κάποιοι το βρίσκουν περίεργο. Εγώ πιστεύω ότι χωρίς αυτό η πρώτη Giulia GT θα ήταν απλά ένα ωραίο αυτοκίνητο. Με αυτό, έχει χαρακτήρα.

Η καρδιά: ο αλουμινένιος twin cam

Η Giulia Sprint GT παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 1963, στο τότε καινούργιο εργοστάσιο του Arese, και αμέσως μετά στην Έκθεση της Φρανκφούρτης. Κάτω από το καπό είχε τον τετρακύλινδρο της Alfa με δύο εκκεντροφόρους επικεφαλής, όλο από αλουμίνιο, 1.570 κυβικών, με δύο διπλά καρμπιρατέρ Weber 40 DCOE και 106 ίππους. Για το 1963, ένα οικογενειακό τετραθέσιο κουπέ με τέτοιο κινητήρα ήταν σχεδόν αγωνιστικό.

Ο ήχος αυτού του κινητήρα, με τα Weber να «ρουφάνε» αέρα στις ψηλές στροφές, είναι από τους λόγους που υπάρχουν οι Alfisti. Δεν περιγράφεται εύκολα. Πρέπει να τον ακούσετε από το παράθυρο, σε ένα τούνελ, και θα καταλάβετε.

Η οικογένεια μεγαλώνει

Από τη Giulia Sprint GT (21.902 κομμάτια ως το 1965) βγήκε μια ολόκληρη γκάμα. Η Sprint GT Veloce το 1966, η 1750 GTV το 1967 με τέσσερα φανάρια και χωρίς το σκαλοπάτι, και η 2000 GTV στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Παράλληλα υπήρχαν οι GT Junior με κινητήρες 1.300 και 1.600, για αγοραστές που ήθελαν το ίδιο αυτοκίνητο με λιγότερους φόρους, κάτι που στην Ιταλία και στην Ελλάδα, με τη φορολογία ανά κυβικά, έκανε μεγάλη διαφορά. Η σειρά έκλεισε το 1977.

GTA: η ελαφριά

Υπάρχει και μια έκδοση που για πολλούς είναι το ιερό δισκοπότηρο. Η Giulia Sprint GTA του 1965. Το «A» σημαίνει Alleggerita, «ελαφρυμένη». Εξωτερικά μοιάζει σχεδόν ίδια, αλλά τα πάνελ του αμαξώματος είναι από αλουμίνιο, ο κινητήρας έχει κεφαλή με δύο μπουζί ανά κύλινδρο και μεγαλύτερα Weber 45, και πολλά εξαρτήματα είναι από ελαφριά κράματα. Σχεδόν όλες οι GTA πήγαν κατευθείαν στους αγώνες, όπου κέρδισαν πολλά, κυρίως στα πρωταθλήματα αυτοκινήτων τουρισμού. Σήμερα οι γνήσιες κοστίζουν όσο ένα σπίτι, και υπάρχουν πολλές «GTA» που ξεκίνησαν τη ζωή τους ως απλές GT.

Αγορά: η σκουριά είναι πάλι ο κακός

Τα ιταλικά αυτοκίνητα της εποχής δεν είχαν ιδιαίτερη αντισκωριακή προστασία, και τα 105 δεν εξαιρούνται. Κοιτάξτε μαρσπιέ, πάτωμα, θόλους, τα κάτω μέρη των φτερών, το πορτμπαγκάζ και τη βάση του παρμπρίζ. Μηχανικά είναι πιο γερά απ’ όσο λέει η φήμη τους, αρκεί να έχουν συντηρηθεί: ο twin cam θέλει σωστό λάδι, ρυθμισμένες βαλβίδες και συγχρονισμένα καρμπιρατέρ, και το κιβώτιο συχνά «τρίζει» στη δευτέρα όταν είναι κρύο, κάτι που οι ιδιοκτήτες το ξέρουν και το συγχωρούν.

Για μένα η Giulia GT είναι η απόδειξη ότι ένα αυτοκίνητο δεν χρειάζεται δώδεκα κυλίνδρους για να σε κάνει να χαμογελάς. Χρειάζεται σωστές αναλογίες, έναν κινητήρα που θέλει να γυρίσει, και ένα τιμόνι που σου μιλάει. Η Alfa τα είχε όλα αυτά το 1963.

P.Kefalas

Photo Credits: Alexander Migl (Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0) · Dave Hamster (Wikimedia Commons, CC BY 2.0) · Ermell (Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0) · Handelsgeselschaft (Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0)