Juan Manuel Fangio: Ο «Μαέστρος» με τα πέντε παγκόσμια πρωταθλήματα

Στη Formula 1 έχουν περάσει χιλιάδες οδηγοί. Λίγοι όμως έχουν τόσο σεβασμό από τους ίδιους τους συναδέλφους τους όσο ένας κοντός, ήσυχος Αργεντινός με αδύναμη φωνή και τεράστια χέρια μηχανικού. Τον έλεγαν «El Maestro», τον Δάσκαλο. Ο Juan Manuel Fangio κέρδισε πέντε παγκόσμια πρωταθλήματα στη δεκαετία του ’50, με τέσσερις διαφορετικές ομάδες, σε μια εποχή που οι οδηγοί δεν φορούσαν ζώνες και οι πίστες δεν είχαν προστατευτικά.

Ένας μηχανικός από το Balcarce

Ο Fangio γεννήθηκε το 1911 στο Balcarce, μια μικρή πόλη της Αργεντινής, σε οικογένεια Ιταλών μεταναστών. Άφησε το σχολείο νωρίς και δούλεψε σε συνεργεία. Εκεί έμαθε τα αυτοκίνητα από μέσα, βίδα βίδα. Αυτό θα του χρησίμευε όλη του τη ζωή: ήξερε πάντα πόσο μπορούσε να «πιέσει» ένα αυτοκίνητο χωρίς να το σπάσει.

Στην Αργεντινή έγινε διάσημος στους μεγάλους αγώνες δρόμου, με τροποποιημένα Chevrolet. Ήταν αγώνες χιλιάδων χιλιομέτρων, πάνω από βουνά και χωματόδρομους, που κρατούσαν μέρες. Το 1940 κέρδισε τον αγώνα Μπουένος Άιρες-Λίμα-Μπουένος Άιρες, σχεδόν 10.000 χιλιόμετρα μέσα από τις Άνδεις.

Η Ευρώπη στα 38

Όταν ο Fangio ήρθε στην Ευρώπη, στα τέλη της δεκαετίας του ’40, ήταν ήδη σχεδόν 38 ετών. Σε μια ηλικία που οι περισσότεροι οδηγοί σήμερα έχουν σταματήσει, εκείνος μόλις ξεκινούσε. Στο πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα Formula 1, το 1950, τερμάτισε δεύτερος με την Alfa Romeo. Το 1951 πήρε τον πρώτο του τίτλο.

Το 1952 έπαθε σοβαρό ατύχημα στη Monza και έσπασε τον αυχένα του. Έμεινε εκτός για μήνες. Πολλοί πίστευαν ότι η καριέρα του είχε τελειώσει. Γύρισε, και τα επόμενα χρόνια ήταν τα καλύτερά του.

Τέσσερις ομάδες, πέντε τίτλοι

Το 1954 ξεκίνησε τη χρονιά με τη Maserati και την τελείωσε με τη Mercedes, που επέστρεφε στους αγώνες με το εντυπωσιακό W196. Πήρε τον δεύτερο τίτλο. Το 1955 πήρε και τον τρίτο με τη Mercedes. Το 1956 πήγε στη Ferrari και κέρδισε ξανά. Το 1957 γύρισε στη Maserati και πήρε τον πέμπτο.

Συνολικά έτρεξε σε 51 Grand Prix του παγκόσμιου πρωταθλήματος και κέρδισε τα 24. Σχεδόν ένας αγώνας στους δύο. Κανένας άλλος οδηγός στην ιστορία δεν έχει τέτοιο ποσοστό νικών.

Nürburgring 1957: ο αγώνας της ζωής του

Ο πιο διάσημος αγώνας του Fangio έγινε στο Nürburgring, την πιο δύσκολη πίστα του κόσμου, τον Αύγουστο του 1957. Η Maserati αποφάσισε να ξεκινήσει με μισογεμάτο ρεζερβουάρ, για να είναι το αυτοκίνητο πιο ελαφρύ, και να κάνει στάση για καύσιμα. Η στάση όμως πήγε άσχημα και ο Fangio βγήκε σχεδόν ένα λεπτό πίσω από τις δύο Ferrari του Mike Hawthorn και του Peter Collins.

Αυτό που ακολούθησε είναι από τις πιο μεγάλες οδηγήσεις στην ιστορία. Ο Fangio, 46 ετών, έσπαγε το ρεκόρ του γύρου ξανά και ξανά. Πέρασε τον Collins και, στον προτελευταίο γύρο, πέρασε και τον Hawthorn. Κέρδισε τον αγώνα και τον πέμπτο του τίτλο. Αργότερα είπε ότι εκείνη τη μέρα πήγε σε όρια που δεν είχε ξαναπάει ποτέ, και ότι δεν ήθελε να ξαναοδηγήσει έτσι.

Απαγωγή στην Αβάνα και αποχώρηση

Το 1958 ο Fangio βρισκόταν στην Κούβα για έναν αγώνα. Οι αντάρτες του Φιντέλ Κάστρο τον απήγαγαν από το ξενοδοχείο του, για να τραβήξουν την προσοχή του κόσμου. Του φέρθηκαν πολύ ευγενικά και τον άφησαν ελεύθερο μετά από περίπου μια μέρα. Ο Fangio έμεινε φίλος με κάποιους από αυτούς για χρόνια.

Λίγους μήνες αργότερα, μετά το Grand Prix της Γαλλίας του 1958, σταμάτησε. Επέστρεψε στην Αργεντινή, έγινε πρόεδρος της Mercedes-Benz εκεί και ίδρυσε ένα μουσείο στο Balcarce. Πέθανε το 1995, στα 84 του χρόνια.

Σήμερα στην είσοδο του μουσείου της Mercedes στη Στουτγάρδη, και σε πίστες σε όλο τον κόσμο, υπάρχουν αγάλματα του Fangio. Πολλοί λένε ότι υπάρχουν πιο γρήγοροι οδηγοί από αυτόν. Πολύ λίγοι λένε ότι υπήρξε καλύτερος.

P.Kefalas