Αν έχετε δει ποτέ ταχυδρόμο με παπάκι, έχετε δει το έργο του Soichiro Honda. Ο άνθρωπος αυτός δεν τελείωσε ποτέ κανονικά το σχολείο, δεν σπούδασε μηχανικός και ξεκίνησε μετά τον πόλεμο βάζοντας μικρά μοτέρ σε ποδήλατα. Όταν πέθανε, η εταιρεία που έφερε το όνομά του ήταν ο μεγαλύτερος κατασκευαστής μοτοσυκλετών στον κόσμο και κέρδιζε αγώνες στη Formula 1.
Φωτογραφία: John Goetzinger / Wikimedia Commons, CC BY-SA 2.0
Ένα παιδί που μύριζε λάδι
Ο Soichiro Honda γεννήθηκε το 1906 σε ένα χωριό κοντά στο Hamamatsu της Ιαπωνίας. Ο πατέρας του ήταν σιδεράς και επισκεύαζε ποδήλατα. Ο μικρός Soichiro περνούσε τις μέρες του στο εργαστήριο. Έλεγε αργότερα ότι, όταν είδε για πρώτη φορά αυτοκίνητο στο χωριό του, έτρεξε πίσω του και μύρισε το λάδι που έσταζε στον δρόμο. Από τότε ήξερε τι ήθελε να κάνει.
Στα 15 του πήγε στο Τόκιο και έπιασε δουλειά ως μαθητευόμενος σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων. Στην αρχή τον έβαζαν να προσέχει το μωρό του αφεντικού. Γρήγορα όμως έδειξε ότι είχε χέρια και μυαλό μηχανικού. Αργότερα άνοιξε δικό του συνεργείο στο Hamamatsu και μια μικρή εταιρεία που έφτιαχνε ελατήρια για πιστόνια.
Μοτέρ σε ποδήλατα
Η Ιαπωνία μετά τον πόλεμο ήταν κατεστραμμένη. Δεν υπήρχαν καύσιμα, δεν υπήρχαν αυτοκίνητα, οι άνθρωποι πήγαιναν παντού με τα πόδια ή με ποδήλατο. Ο Honda βρήκε κάποια μικρά μοτέρ που είχαν περισσέψει από τον στρατό, τα οποία χρησίμευαν σε ασύρματους. Τα προσάρμοσε σε ποδήλατα. Πουλήθηκαν αμέσως όλα.
Το 1948 ίδρυσε την Honda Motor Company. Λίγο μετά γνώρισε τον Takeo Fujisawa, έναν έξυπνο επιχειρηματία. Ο Honda ήταν ο μηχανικός, ο ονειροπόλος, ο άνθρωπος του εργαστηρίου. Ο Fujisawa ανέλαβε τα χρήματα, τις πωλήσεις και τις τράπεζες. Χωρίς τον έναν, ο άλλος δεν θα είχε πετύχει. Το 1949 βγήκε η Dream D-Type, η πρώτη πραγματική μοτοσυκλέτα της Honda.
Φωτογραφία: Rikita / Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0
Super Cub: «Συναντάς τους πιο καλούς ανθρώπους με μια Honda»
Το 1958 η Honda παρουσίασε το Super Cub. Ήταν ένα μικρό, απλό μηχανάκι με τετράχρονο κινητήρα 50 κ.εκ., αυτόματο συμπλέκτη και πλαστικό μπροστινό φτερό που προστάτευε από τη λάσπη. Μπορούσες να το οδηγήσεις με το ένα χέρι, κρατώντας με το άλλο έναν δίσκο με φαγητό. Αυτό ακριβώς ήταν ο στόχος: ήθελαν να μπορεί να το χρησιμοποιεί ένας ντελιβεράς των νουντλς.
Στην Αμερική, εκείνη την εποχή, η μοτοσυκλέτα είχε κακή φήμη. Θύμιζε συμμορίες και δερμάτινα μπουφάν. Η Honda έκανε μια διαφημιστική καμπάνια με το σύνθημα «You meet the nicest people on a Honda», με νοικοκυρές, φοιτητές και οικογένειες πάνω σε Super Cub. Άλλαξε την εικόνα της μοτοσυκλέτας για πάντα. Μέχρι το 2017 είχαν φτιαχτεί πάνω από 100 εκατομμύρια Super Cub και τα παράγωγά τους. Κανένα άλλο όχημα με κινητήρα δεν έχει φτάσει κοντά.
Isle of Man και Formula 1
Το 1954 ο Honda έγραψε μια δημόσια δήλωση: η εταιρεία του θα κέρδιζε στον πιο σκληρό αγώνα μοτοσυκλέτας του κόσμου, το Isle of Man TT. Πολλοί γέλασαν. Το 1959 η Honda πήγε για πρώτη φορά. Το 1961 κέρδισε στις κατηγορίες 125 και 250 κ.εκ., με τον νεαρό Mike Hailwood, και πήρε τις πέντε πρώτες θέσεις και στις δύο.
Μετά ήρθε η Formula 1. Το 1965, μόλις στη δεύτερη χρονιά της, η Honda κέρδισε το Grand Prix του Μεξικού με τον Richie Ginther. Ήταν η πρώτη νίκη ιαπωνικού αυτοκινήτου στη Formula 1.
Φωτογραφία: Nheyob / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0
«Η επιτυχία είναι το 1% της δουλειάς σου»
Ο Honda έλεγε συχνά ότι η επιτυχία είναι μόνο το 1% της δουλειάς σου, και ότι έρχεται μετά από το 99% που λέγεται αποτυχία. Δεν φοβόταν να κάνει λάθη. Φοβόταν να μην προσπαθήσει. Δεν ήθελε ποτέ να δουλέψουν τα παιδιά του στην εταιρεία, γιατί πίστευε ότι η εταιρεία ανήκε σε όσους δούλευαν σε αυτήν.
Αποσύρθηκε το 1973, μαζί με τον Fujisawa, την ίδια μέρα. Το 1989 έγινε ο πρώτος Ιάπωνας που μπήκε στο Automotive Hall of Fame των ΗΠΑ. Πέθανε το 1991. Λέγεται ότι ζήτησε να μη γίνει μεγάλη κηδεία, γιατί θα προκαλούσε κυκλοφοριακό, και αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που ήθελε να κάνει ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στο να κινείται ο κόσμος.
P.Kefalas