Τον Οκτώβριο του 1968, στην έκθεση αυτοκινήτου του Τόκιο, η Honda παρουσίασε μια μοτοσυκλέτα που έκανε τους Βρετανούς κατασκευαστές να χλωμιάσουν. Είχε τέσσερις κυλίνδρους, τέσσερις εξατμίσεις, δισκόφρενο μπροστά, ηλεκτρική μίζα και έφτανε τα 200 χλμ/ώρα. Και δεν έσταζε λάδια. Λεγόταν CB750 Four, και μέσα σε λίγα χρόνια άλλαξε για πάντα την ιστορία της μοτοσυκλέτας.
Φωτογραφία: 先従隗始 / Wikimedia Commons, CC0
Ένα στοίχημα του Soichiro Honda
Στα ’60s η Honda ήταν ήδη η μεγαλύτερη κατασκευάστρια μοτοσυκλετών στον κόσμο, αλλά κυρίως χάρη στα μικρά μοντέλα, όπως το θρυλικό Super Cub. Στις μεγάλες μοτοσυκλέτες βασίλευαν οι Βρετανοί και η Harley. Η Honda είχε κερδίσει αγώνες Grand Prix με πολυκύλινδρους κινητήρες, και ο Soichiro Honda ήθελε να φέρει αυτή την τεχνολογία στον δρόμο.
Η ομάδα του μηχανικού Yoshiro Harada είχε λιγότερο από ένα χρόνο για να φτιάξει τη νέα μοτοσυκλέτα. Ο στόχος, κυρίως για την αμερικανική αγορά, ήταν απλός: να είναι πιο γρήγορη, πιο άνετη και πιο αξιόπιστη από οτιδήποτε άλλο, σε τιμή που μπορεί να πληρώσει ένας κανονικός άνθρωπος.
Τι είχε που δεν είχαν οι άλλες
Ο κινητήρας ήταν εγκάρσιος τετρακύλινδρος σε σειρά, 736 κυβικά, με έναν εκκεντροφόρο επικεφαλής και τέσσερα καρμπιρατέρ. Απέδιδε 67 ίππους, πολύ περισσότερους από τις βρετανικές 650 της εποχής, και ήταν ομαλός σαν ηλεκτρικό μοτέρ. Το λάδι βρισκόταν σε ξεχωριστό δοχείο (ξηρό κάρτερ), μια λύση από τους αγώνες.
Φωτογραφία: Khaosaming / Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0
Το μεγάλο νέο όμως ήταν το υδραυλικό δισκόφρενο μπροστά. Δεν ήταν το πρώτο σε μοτοσυκλέτα, αλλά ήταν το πρώτο σε μοτοσυκλέτα μαζικής παραγωγής. Μαζί με την ηλεκτρική μίζα, τα φλας και τα αξιόπιστα ηλεκτρικά, η CB750 έκανε τη μεγάλη μοτοσυκλέτα κάτι που μπορούσες να χρησιμοποιείς κάθε μέρα χωρίς εργαλεία στην τσέπη. Τα περιοδικά της εποχής χρησιμοποίησαν μια νέα λέξη για να την περιγράψουν: «superbike».
Νίκες, πωλήσεις και το τέλος μιας εποχής
Το 1970 ο Αμερικανός Dick Mann κέρδισε τον φημισμένο αγώνα Daytona 200 με μια αγωνιστική CB750. Οι πωλήσεις εκτοξεύτηκαν. Η Honda έφτιαξε περισσότερες από 400.000 CB750 με τον αρχικό κινητήρα μέχρι το 1978. Για τη βρετανική βιομηχανία ήταν η αρχή του τέλους: μέσα σε μια δεκαετία, οι περισσότερες μεγάλες βρετανικές φίρμες είχαν κλείσει.
Φωτογραφία: Ronoli / Wikimedia Commons, CC BY 2.0
Sandcast: οι χρυσές CB750
Οι πρώτες CB750 είχαν κάρτερ κινητήρα χυτευμένα σε καλούπια άμμου (sandcast), επειδή η Honda δεν ήξερε πόσες θα πουλούσε και δεν ήθελε να επενδύσει αμέσως σε ακριβά μεταλλικά καλούπια. Όταν η ζήτηση ξεπέρασε κάθε πρόβλεψη, πέρασαν στη χύτευση υπό πίεση. Οι sandcast είναι λίγες χιλιάδες και σήμερα είναι οι πιο ακριβές CB750 στην αγορά. Αναγνωρίζονται από την πιο τραχιά επιφάνεια του αλουμινίου και από τον αριθμό κινητήρα.
Προσοχή όμως: λόγω της αξίας τους, υπάρχουν πολλές «sandcast» που δεν είναι. Αν ψάχνετε μια CB750 για να την οδηγείτε, μια K1 ή K2 των αρχών των ’70s είναι υπέροχη επιλογή, με εύκολα ανταλλακτικά και τιμή πολύ πιο λογική. Και αν σας ρωτήσει κάποιος γιατί αγοράσατε μια παλιά Honda, πείτε του απλά ότι οδηγείτε την πρώτη superbike της ιστορίας.
P.Kefalas
Photo Credits: 先従隗始 (Wikimedia Commons, CC0) · Khaosaming (Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0) · Ronoli (Wikimedia Commons, CC BY 2.0)