Τον Απρίλιο του 1972 η Ιταλία παρακολουθούσε έναν αγώνα που είχε φτιαχτεί για να είναι η «Daytona της Ευρώπης». Στην εκκίνηση του Imola 200 υπήρχαν οι καλύτεροι αναβάτες και τα πιο γρήγορα εργοστάσια του κόσμου: MV Agusta, Honda, Triumph, BSA, Norton, Moto Guzzi. Και μια μικρή φίρμα από την Μπολόνια, που μέχρι τότε ήταν γνωστή για μικρούς μονοκύλινδρους. Στο τέλος, πρώτη και δεύτερη ήταν δύο Ducati.
Φωτογραφία: Vauxford / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0
Ο άνθρωπος των δεσμοδρομικών
Πίσω από αυτή τη νίκη ήταν ο μηχανικός Fabio Taglioni. Από τη δεκαετία του ’50 είχε μια εμμονή: τη δεσμοδρομική διανομή. Στους κανονικούς κινητήρες οι βαλβίδες ανοίγουν με τον εκκεντροφόρο και κλείνουν με ελατήρια. Στις υψηλές στροφές τα ελατήρια δεν προλαβαίνουν, και οι βαλβίδες «χορεύουν». Ο Taglioni έβαλε μηχανισμό που κλείνει τις βαλβίδες με τον ίδιο τρόπο που τις ανοίγει, χωρίς ελατήρια. Το σύστημα ονομάστηκε «desmo» και είναι μέχρι σήμερα το σήμα κατατεθέν της Ducati.
Στα τέλη των ’60s ο Taglioni σχεδίασε έναν V-twin με γωνία 90 μοιρών. Ο ένας κύλινδρος ήταν σχεδόν οριζόντιος, ο άλλος σχεδόν όρθιος, και ο κινητήρας από το πλάι έμοιαζε με το γράμμα L. Η διάταξη αυτή είναι από τη φύση της πολύ ισορροπημένη και δεν χρειάζεται αντικραδασμικούς άξονες. Οι εκκεντροφόροι κινούνταν από άξονες με κωνικά γρανάζια (bevel drive), μια περίπλοκη αλλά πανέμορφη λύση.
Imola 1972
Για τον αγώνα η Ducati ετοίμασε μια μικρή σειρά μοτοσυκλετών με δεσμοδρομικούς κινητήρες 750 κυβικών. Ο Βρετανός Paul Smart, που δεν ήταν καν η πρώτη επιλογή της ομάδας, κέρδισε μπροστά από τον Ιταλό συναθλητή του Bruno Spaggiari. Η νίκη ήταν σοκ. Μια φίρμα χωρίς παράδοση στις μεγάλες μοτοσυκλέτες είχε νικήσει όλους τους γίγαντες.
Φωτογραφία: Άγνωστος φωτογράφος / Wikimedia Commons, Κοινό κτήμα
Η 750 Super Sport
Για να εκμεταλλευτεί τη νίκη, η Ducati έφτιαξε το 1974 μια έκδοση δρόμου της μοτοσυκλέτας της Imola: την 750 Super Sport. Ήταν ουσιαστικά μια αγωνιστική μοτοσυκλέτα με φώτα. Δεσμοδρομικός κινητήρας, καρμπιρατέρ Dell’Orto 40 χιλιοστών χωρίς φίλτρο, μισό φέρινγκ, μονή σέλα, και ρεζερβουάρ από fibreglass με μια διάφανη λωρίδα στο πλάι για να βλέπεις πόση βενζίνη έχεις. Έπιανε πάνω από 200 χλμ/ώρα.
Το πλαίσιο ήταν βαμμένο στο ανοιχτό πράσινο της Ducati, και από αυτό πήρε το παρατσούκλι «Green Frame». Φτιάχτηκαν μόλις 401 κομμάτια, σχεδόν όλα στο χέρι, στο τμήμα αγώνων του εργοστασίου.
Φωτογραφία: Matti Blume / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0
Γιατί αξίζει όσο αξίζει
Η 750 SS του 1974 είναι σήμερα από τις πιο ακριβές μοτοσυκλέτες της Ducati, και ίσως η πιο αναγνωρίσιμη ιταλική κλασική. Το 1975 ήρθε η νέα γενιά με «τετράγωνα» καπάκια κινητήρα (square case), την 750 SS και την 900 SS, που πουλήθηκαν σε πολύ περισσότερα κομμάτια. Οι «round case» του 1974 είναι αυτές που ψάχνουν οι συλλέκτες.
Επειδή η αξία τους είναι μεγάλη, πολλές απλές 750 GT και 750 Sport έχουν μετατραπεί για να μοιάζουν με SS. Μόνο οι αριθμοί και η τεκμηρίωση από ειδικούς μπορούν να σας πουν αν έχετε μπροστά σας την πραγματική. Το 2006 η Ducati τίμησε τον θρύλο με τη σύγχρονη Paul Smart 1000 LE, απόδειξη ότι μισό αιώνα μετά, η Imola δεν έχει ξεχαστεί.
P.Kefalas
Photo Credits: Vauxford (Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0) · Άγνωστος φωτογράφος (Wikimedia Commons, Public domain) · Matti Blume (Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0)