Mercedes-Benz W123: Το ταξί που δεν ήθελε να πεθάνει

Δεν ξέρω αν υπάρχει Έλληνας ή Κύπριος πάνω από μια ηλικία που να μην έχει κάτσει στο πίσω κάθισμα μιας W123. Στα ταξί της Αθήνας, στα αγοραία της Κύπρου, στα νησιά, στα χωριά, παντού. Μπεζ ή άσπρη, με το κομπολόι στον καθρέφτη, τον ταξιτζή να κάνει πολιτική ανάλυση και τον πετρελαιοκινητήρα να ακούγεται σαν ραπτομηχανή. Για πολλούς από εμάς, η W123 δεν ήταν ένα αυτοκίνητο. Ήταν «η Μερτσεντές». Σκέτο.

Η φωτογραφία πάνω είναι από την Παροικιά της Πάρου, το 1989. Κοιτάξτε τη και πείτε μου ότι δεν μυρίσατε ντίζελ και αλμύρα μαζί.

Ένα αυτοκίνητο με λίστα αναμονής

Η W123 παρουσιάστηκε στις αρχές του 1976 (η παραγωγή είχε ξεκινήσει τον Νοέμβριο του 1975) και αντικατέστησε τη σειρά W114/W115. Στη σχεδίαση, με επικεφαλής του τμήματος στυλ τον Friedrich Geiger, πήρε στοιχεία από τη μεγάλη S-Class W116: οριζόντια φανάρια, φαρδιά πίσω φώτα με νευρώσεις, καθαρές γραμμές. Τίποτα επιδεικτικό. Ο αρχιμηχανικός Hans Scherenberg ζητούσε μια μορφή «ισορροπημένη και όχι επιθετική». Πενήντα χρόνια μετά, αυτό ακριβώς βλέπουμε.

Η ζήτηση ήταν τέτοια που στην αρχή οι πελάτες περίμεναν εννιά με δώδεκα μήνες για να παραλάβουν. Στη Γερμανία δημιουργήθηκε μαύρη αγορά: μια σχεδόν καινούργια W123 πουλιόταν με περίπου 5.000 μάρκα πάνω από την τιμή του καταλόγου, μόνο και μόνο επειδή ήταν διαθέσιμη αμέσως. Σκεφτείτε το λίγο. Μεταχειρισμένο αυτοκίνητο ακριβότερο από καινούργιο.

Ντίζελ για όλες τις δουλειές

Η γκάμα είχε βενζινοκινητήρες από τον 200 μέχρι τον εξακύλινδρο 280 E, αλλά η W123 έγινε θρύλος με τους πετρελαιοκινητήρες. Ο 200 D είχε γύρω στους 55 ίππους και ήταν, ας το πούμε ευγενικά, χαλαρός. Το 0-100 το μετρούσες με ημερολόγιο. Ο 240 D ήταν λίγο καλύτερος, και ο πεντακύλινδρος 300 D έδινε στο αυτοκίνητο μια σχετική αξιοπρέπεια στην ανηφόρα. Αργότερα ήρθε και turbodiesel, κυρίως για την Αμερική. Κανένας δεν τα αγόραζε για ταχύτητα. Τα αγόραζε για να μη σταματήσουν ποτέ.

Και δεν σταματούσαν. Στη Γερμανία τα ταξί W123 έφταναν συχνά τα 500.000 χιλιόμετρα με ελάχιστα μηχανικά προβλήματα. Όταν τελείωνε η ζωή τους εκεί, φορτώνονταν σε πλοία για την Αφρική και τη Μέση Ανατολή, και ξεκινούσαν δεύτερη καριέρα σε χωματόδρομους. Σε πολλές χώρες κυκλοφορούν ακόμα. Το πιο δημοφιλές μοντέλο ήταν ο 240 D, με 455.000 κομμάτια, και ακολουθούσαν ο 230 E και ο 200 D.

Όχι μόνο σεντάν

Το 1977 ήρθε το κουπέ C123, με κοντύτερο μεταξόνιο και χωρίς κολόνα ανάμεσα στα παράθυρα, ένα από τα πιο κομψά αυτοκίνητα που έφτιαξε ποτέ η Mercedes κατά τη γνώμη μου. Την ίδια χρονιά παρουσιάστηκε και το στέισον S123, το πρώτο εργοστασιακό στέισον βάγκον της μάρκας, με το «T» στο όνομα. Υπήρχε και η μακριά έκδοση με επτά-οκτώ θέσεις, που τη βλέπαμε σε ξενοδοχεία, κηδείες και αγοραία, καθώς και σασί για ασθενοφόρα.

Όταν η παραγωγή σταμάτησε τον Ιανουάριο του 1986, είχαν φτιαχτεί περίπου 2,7 εκατομμύρια W123. Ήταν, μέχρι τότε, η πιο επιτυχημένη Mercedes όλων των εποχών.

Αγοράζοντας μια W123 σήμερα

Το καλό με τη W123 είναι ότι υπάρχουν ακόμα πολλές και τα ανταλλακτικά βρίσκονται. Το κακό είναι ότι οι περισσότερες έχουν κάνει χιλιόμετρα που δεν τα γράφει πια το κοντέρ. Οι κινητήρες σπάνια είναι το πρόβλημα. Η σκουριά είναι: κοιτάξτε τα φρεάτια των προβολέων, τις βάσεις του γρύλου, το κάτω μέρος των πορτών, τους πίσω θόλους και το πάτωμα κάτω από τα χαλάκια. Δείτε αν δουλεύει το σύστημα κεντρικού κλειδώματος με κενό αέρος, γιατί οι διαρροές του τρελαίνουν κόσμο.

Και αν βρείτε μια σωστή, με χαρτιά και σέρβις, μην παζαρέψετε υπερβολικά. Οι καλές W123 δεν θα γίνουν περισσότερες. Εγώ πάντως, όποτε κλείνω την πόρτα μιας W123 και ακούω εκείνο το βαρύ, σίγουρο «κλακ», καταλαβαίνω γιατί οι ταξιτζήδες τις κράτησαν μέχρι να τις πάρει ο αέρας.

P.Kefalas

Photo Credits: Rutger van der Maar (Wikimedia Commons, CC BY 2.0) · crash71100 (Wikimedia Commons, CC0) · HLW at de.wikipedia (Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0) · Andrew Bone from Weymouth, England (Wikimedia Commons, CC BY 2.0)