Στάνλεϊ Μέγιερ και το «αυτοκίνητο που έτρεχε με νερό»: Μύθος και πραγματικότητα

Ένα αυτοκίνητο που γεμίζεις με νερό από τη βρύση και ταξιδεύεις από τη μία άκρη της Αμερικής στην άλλη. Ακούγεται σαν όνειρο, και για χιλιάδες ανθρώπους παραμένει ένα όνειρο που «κάποιοι» θέλησαν να θάψουν. Στο κέντρο αυτής της ιστορίας βρίσκεται ο Stanley Meyer, ένας Αμερικανός εφευρέτης από το Οχάιο. Αξίζει να δούμε τι ισχυριζόταν, και τι ξέρουμε σήμερα.

Ο ισχυρισμός

Ο Stanley Allen Meyer γεννήθηκε το 1940 και έζησε στο Grove City του Οχάιο. Από τη δεκαετία του ’80 υποστήριζε ότι είχε εφεύρει μια «κυψέλη καυσίμου νερού», μια συσκευή που χώριζε το νερό σε υδρογόνο και οξυγόνο με πολύ λιγότερη ενέργεια από ό,τι λέει η φυσική. Το υδρογόνο θα έκαιγε στον κινητήρα και θα κινούσε το αυτοκίνητο.

Ο Meyer παρουσίαζε ένα buggy που, όπως έλεγε, έτρεχε με νερό, και δήλωνε ότι θα μπορούσε να διασχίσει τις ΗΠΑ με περίπου 80 λίτρα νερό. Έδινε διαλέξεις, εμφανιζόταν σε τηλεοπτικά ρεπορτάζ και μάζευε χρήματα από επενδυτές για να αναπτύξει την ιδέα.

Τι λέει η φυσική

Το πρόβλημα είναι θεμελιώδες. Το νερό δεν είναι καύσιμο. Είναι, κατά κάποιον τρόπο, η «στάχτη» που μένει όταν καεί το υδρογόνο. Για να χωρίσεις το νερό ξανά σε υδρογόνο και οξυγόνο, χρειάζεσαι τουλάχιστον όση ενέργεια θα πάρεις πίσω όταν το υδρογόνο ξανακαεί. Στην πράξη χρειάζεσαι περισσότερη, γιατί πάντα υπάρχουν απώλειες.

Ένα αυτοκίνητο που θα έπαιρνε την ενέργεια για την ηλεκτρόλυση από τον ίδιο του τον κινητήρα θα ήταν δηλαδή μια μηχανή αέναης κίνησης. Και καμία τέτοια μηχανή δεν έχει λειτουργήσει ποτέ, γιατί θα παραβίαζε τους πιο βασικούς νόμους της θερμοδυναμικής.

Το δικαστήριο του 1996

Το 1996 δύο επενδυτές που είχαν δώσει χρήματα στον Meyer τον πήγαν στα δικαστήρια του Οχάιο. Το δικαστήριο ζήτησε από ειδικούς να εξετάσουν την περίφημη κυψέλη. Οι ειδικοί κατέληξαν ότι δεν υπήρχε τίποτα επαναστατικό σε αυτήν: ήταν απλή, συνηθισμένη ηλεκτρόλυση. Ο δικαστής έκρινε ότι ο Meyer είχε διαπράξει «χονδροειδή και κατάφωρη απάτη» και τον υποχρέωσε να επιστρέψει τα χρήματα των επενδυτών.

Ο θάνατος και ο μύθος

Τον Μάρτιο του 1998 ο Meyer κατέρρευσε ξαφνικά σε ένα εστιατόριο και πέθανε. Σύμφωνα με μάρτυρες, φώναξε ότι τον δηλητηρίασαν. Ο ιατροδικαστής απέδωσε τον θάνατο σε εγκεφαλικό ανεύρυσμα. Από εκείνη τη στιγμή όμως γεννήθηκε ένας μύθος που ζει μέχρι σήμερα στο διαδίκτυο: ότι οι εταιρείες πετρελαίου ή κάποιες κυβερνήσεις τον εξόντωσαν για να κρύψουν την εφεύρεσή του.

Είναι κατανοητό γιατί η ιστορία αυτή συγκινεί. Όλοι θα θέλαμε ένα φτηνό, καθαρό καύσιμο. Όμως, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, κανείς δεν έχει καταφέρει να αναπαράγει τα αποτελέσματα του Meyer, παρότι τα σχέδιά του κυκλοφορούν ελεύθερα. Το υδρογόνο είναι πράγματι ένα πολλά υποσχόμενο καύσιμο για το μέλλον, αλλά πρέπει να παραχθεί με ενέργεια από κάπου αλλού.

Η ιστορία του Stanley Meyer μάς θυμίζει κάτι χρήσιμο για κάθε φίλο του αυτοκινήτου: όταν μια εφεύρεση ακούγεται πολύ καλή για να είναι αληθινή, συνήθως δεν είναι.

P.Kefalas